We zijn weer vriendjes

Na een niet zo geslaagde schooltrip ooit heb ik de pest gekregen aan Parijs. En toch een sterke drang er eens heen te gaan. Dat het nu zo allemaal uit kwam; ja, dat is mooi meegenomen.

De dag begon met het uitvogelen van de metro. En die is heul goed te doen! Zeer gebruiksvriendelijk, supersnel en wachten niet nodig. Stop 1: de catacomben. Indrukwekkend, de hoeveelheid botten en de details die zo tegenstrijdig zijn. Botten liggen gestapeld naar deel, heel netjes op zich. Op andere plaatsen lijken ze random neergegooid. Liggen er stukken schedel los, vallen er gaten, oogt weer heel anders. Per begraafplaats waar ze vandaan komen staat er ook een of andere gedenksteen. En de rest van de versiering is ook van met name schedels en bovenbenen gemaakt. Ook indrukwekkend was de hoeveelheid traptreden, 130 op 25 meter. Nou ja, niet sporten, toch wat gedaan.

Stop 2 was de Eiffeltoren. Veel leuker dan verwacht en in mijn herinnering. Hoewel ik me voorgenomen had omhoog te gaan en me ook over de prijs heen te zetten was de wachttijd langer dan fatsoenlijk, dus zonder tegenzin genoten van het park aan de voet van de toren en wat met de duiven zitten klieren. Zonnetje deed zn best dus niets te klagen.
Omdat ik de klim dus niet ging doen had ik tijd en budget over (je moet er toch een draai aan geven, ik had gewoon geen voornemens...) en heb ik mezelf getrakteerd op de hop on hop off bus. Altijd leuk, altijd een succes. Alles gezien, sneu hoe we echt langs de Notre Dame reden en die totaaaaal niet genoemd is.

Inmiddels heeft het zonnetje gedag gezegd dus het plan om vanaf de Sacre Coeur de zon te zien zakken ging-em niet worden. Zéker niet omdat Maps me fanatiek verkeerd blijft sturen. Wel leuk, een sightseeing door Montmartre. Alleen niet de bedoeling.
Aansluitend een hapje en voila, ineens was het laat en hebben we nog heel even een paar uurtjes gebruik gemaakt van het EU-bellen...

Morgenvroeg weer op en naar het vliegveld. En dan de lucht in en de zon terugzoeken!