Dan liever de lucht in

Sommige voornemens zijn gedoemd te mislukken. Neem het "zorgen voor genoeg slaap". Ik was een aardig eind ingepakt en hoefde 's avonds alleen nog een paar kleine dingetjes. Juist. Hoe moeilijk kan het zijn om éven ruimte op de telefoon te maken? En de handbagage te pakken? Dat zou geen uren moeten duren, toch? Welcome to my world. Met iets minder dan 5 uur slaap te gaan was in slaap vallen niet helemaal vanzelfsprekend. Uiteindelijk toch 2 uurtjes gepakt en mezelf wijsgemaakt dat het voorbereiden op de jetlag was. Ik zou willen dat ik mezelf alles zo gemakkelijk kon wijsmaken.
Toch ruim op tijd klaar om (thanks again Linda!) mee te gaan naar het vliegveld. Bij een reis verwacht je wel wat onlogischiteiten en we zijn niet teleurgesteld. Een bizarre omleiding op de A58 en in België verwacht je eigenlijk bij voorbaat al niet anders. Op de weg, op het vliegveld, het blijft last-minutewerk en gokken waar je eigenlijk heen moet. Maar we hebben het gered! Het was ijskoud, de lucht was prachtig, ik heb geboft. Ook met niemand naast me in het rustige vliegtuig. Alles precies goed, een beetje gehobbel, maar niet zo gek dat mensen er akelig van werden. De hele tocht het zonnetje op mn hoofd gehad en hoewel tegen mijn principes toch nog wat liggen snurken. 5 kussens, dekentje, 2 stoelen en Bridget Jones' baby. Meer heeft een mens niet nodig.

Alweer veel te snel naar mijn zin was JFK een feit.
Had er veel van verwacht maar het is niet een luchthaven waar je je echt makkelijk vermaakt. Hoewel; op moment van schrijven zit ik bij een barretje aan een bak hummus, met zicht op de baan. En dán heb ik niet veel meer nodig. Ik heb met veel plezier zitten kijken naar koddige embraers, en bij de grote airbus 360 (of 380) met bewondering zitten kijken maar ik ben blij dat ik met wat kleiners mee mag en niet in zo'n vliegende wolkenkrabber hoef.
Op de achtergrond een footballgame, tegelijk met verslaggeving van de demonstraties over Trump. De beveiliging ging -tegen verwachting- nergens over. Het was vooral anderhalf uur wachten. En dan geholpen worden door mensen die ófwel erg vriendelijk waren ófwel te bedonderd waren om met 2 woorden te spreken. Maar het is goedgekomen, ik ben weer een paspoortstempel rijker én kan weer een continent afvinken.

Inmiddels begint het langzaamaan donker te worden, het is nu NL-tijd 22:48. NY-tijd 16:48. Voor het maken van foto's van al die vliegtuigen wordt het helaas te donker. Met de mist was het al niet heel makkelijk maar ik heb me er bijzonder mee vermaakt.

Tijd om de nieuwe gate eens op te gaan zoeken. Tot... Later!