Zwerfhond kan ik toch niet achterlaten

Sja, het bloed kruipt waar het niet gaan kan he...

Vanmorgen na wijs beraad met mezelf besloten om inderdaad hier in the Old House te blijven. Vandaag wel mee te gaan naar de zoo en cockscromb maar dan terug te komen.
Op de ochtend van het paardrijden was er een ontzettend fantastisch homdje. Een zwervertje, graat en graatmager en onder de schurft. Maar zo lief en een prachtig stel ogen. Een hondje dat je niet meer vergeet. Als het maar enigszins mogelijk zou zijn nam ik haar mee. Maar dit is Belize en ik moet hard zijn. Dus niet over denken en ook niet over schrijven. Maar vanmorgen toen we op de bus naar Belmopan wachtten zat ze er weer. En net zo lief eej <3
Met een gebroken hart de bus in, wederom: niet aan denken.
De tocht naar de zoo was duidelijk langer dan gedacht en gehoopt. Het uurtje was bijna 2 uur. Maar het was gaaf. De verblijven extreem ruim en ontzettend natuurlijk. Dat dat betekent dt je sommige dieren dus niet ziet; precies. Maar de dieren gaan voor en als ze zich niet willen laten zien dan zul je terug moeten komen. Ze hebben ook alleen maar inheemse dieren, die uit nood geplaatst zijn. Een blinde roofvogel, een jaguar die als pup uit een rivier geplukt is, dieren die als huisdier gehouden zijn of in de filmindustrie. Of dieren die bv schapen pakten en door de bevolking een prijs op hun hoofd hadden. Alles had een verhaal. En dat verhaal stond ook overal bij. Prachtig!! Ik heb dieren gezien die ik nog nooit gezien had.

Terug naar Belmopan, het was inmiddels ruim na 14u. Op het busstation zeiden ze dat het naar Cockscomb nog een kleine 3 uur was. Voor mij dus onmogelijk maar ik heb er vrede mee. Even Belmopan in geweest (tegenvaller) en bij het wachten op de bus werd ik aangesproken door een local. Of dit de lijn naar de grens was. Ja. Maar dat wist ze vast wel. Met rust laten deed ze me iig niet en dat was prima, het was erg gezellig en ze vertelde veel. Onder andere dat ze van honden hield en een kleine farm had. Je voelt hem komen? We hebben afgesproken dat ze vanavond naar het hostel zou kmen en dan zouden we samen de bruine dame zoeken. Geen seconde heb ik haar geloofd. Echt geen seconde. Maar toen ik na het eten op de veranda zat stond ze samen met haar echtgenoot klaar. Helaas hebben we de hond niet gevonden, we hopen morgen. Zou zo fantastisch zijn!

Ik blijf de rest van mijn stay iig hier in dit hostel. Ik merk dat het me goed doet.