Stempeltje erbij

Na een voorspoedige bootreis (op alle boten die ik heb moeten nemen had ik het volste geluk met waar ik kon zitten, en echt, ik heb het niet erg op varen) was het in de haven een enorm drukke boel. Wat een bijennest. De een na de ander gilt of je een taxi wilt, of een tour wilt maken, of dat je een ticket nodig hebt naar een of andere andere uithoek van de wereld. De prijzen zijn overal hetzelfde, en beter beloven dan dat ze echt zijn is ook regel. Dus dan neem ik gewoon de eerstvolgende. 10:30 zouden we gaan, en in 4/4,5 uur naar Flores rijden. Het uitzicht onderweg valt wat tegen in eerste instantie, maar toch nog onverwacht snel bereiken we de grens. De bagage mag in de bus blijven maar we moeten lopend over de grens. Het uitchecken uit Belize is wonderlijk, een (gigantische rij voor belizianen en een (zo goed als lege) voor overige nationaliteiten. Na het betalen van een aanzienlijke exitfee moesten we alsnog de lange rij in, jammertjes! Maar zonder problemen mijn exitstempel gekregen en toen door naar Guatemala voor de incheck. Het ziet er net zo uit als in de series: 1 rij, 2 medewerkers. Extreem nors. En ook hier zijn ze zo lelijk om de stempel niet eens een eigen pagina te geven, maar mollen ze de pagina's van Ataturk. Gemeen! We hebben erg veel oponthoud en als we weer onderweg zijn valt me op dat er een erg duidelijk verschil in vegetatie is. Het landschap wordt mooier en mooier, steeds groener en ouder. Dorpjes reizen op in alle mogelijke gradaties, ik zie de meest uiteenlopende dingen, zowel mooi als afschuwwekkend. Denk dan vooral aan een graatmager hondje, paarden met uitstekende botten en huizen die uit 2 muren bestaan. Maar als tegenhanger een flinke begrafenisstoet, compleet met fanfare en een hoop feest.

Hoewel de bus in principe niemand onderweg hoort op te nemen stappen er op verschillende plaatsen mensen in en wordt het ruim volgeladen met kratten kippen. Als ik dat had geweten had ik een andere maatschappij gekozen maar ik heb het ermee te doen en weet ook wel dat ik beter mijn ogen kan sluiten, maar dan de rest van de wereld niet meer zie. Inmiddels is het 16:30, hadden we allang in Flores moeten zijn en naderen we eindelijk het overstappunt. De fransozen die steeds nerveuzer werden omdat ze een vlucht hebben staan die ze moeten halen besluiten er niet meer in te geloven en gaan verder lopen. Mopperen dat ze straks thuis blij zijn als ze weer over hun eigen tijd beschikken en niet afhankelijk zijn van de inzet van een ander. Ik vind het leven zonder klok juist een van de fijnste dingen die er bestaat. Met een kleine shuttle gaan we eerst langs een paar geldautomaten om quatzales te pinnen en iets na 17u bereiken we het hostel. Slechts 2.5u te laat.

Het hostel is de verrassing van de dag. Geniaal. Massaal maar geniaal. De gezamenlijke ruimte is een tuin. Semi-overdekt en voorzien van heel veel zitjes. Er zijn kussens op de grond, lage bankjes, hoge bankjes, bistro-tafeltjes, grote tafels, er is een bar, een pooltafel en zelfs een bios. Overal trapjes en inhammetjes, fantastisch. Mijn dorm blijkt een vloer met matrassen en een afdak te zijn, gewoon buiten. Het is ruim zat en schoon, maar ver weg van alle sanitair.
De eerste regenbui valt neer en dat is erg gaaf zo met die tuin. Ik duik de boekenkast in en bestel pita falafel (jeeeeeej). Ben benieuwd wat komende dagen gaan brengen.