Uitersten

Waar zal ik beginnen... Dat ik nu met mn voetjes in het zand zit en van het ene uiterste het andere uiterste ben ingerold? Of dat het in de Finca enorm aan het regenen was de hele ochtend... Of willen jullie weten hoe het is om met de boot van Livingston naar Punta Gorda te varen? Dat is namelijk een behoorlijke onderneming. Op weg naar Livingston al zeiknat geregend (expres, dan hoefde ik niet te vallen) en na het ophalen van de exitstempel (gewoon, een random winkel leek het wel, in de winkelstraat) hadden we voor de toch pittige tocht een boot verwacht die ergens op leek. Ja, op meer dan pakjesboot12 in gondola-verpakking. Stampvol was dat ding, de hele punt vol met dozen, omdat het echt niet meer paste werden er zelfs een zooi reddingsvesten weggedaan. En dat moet dan de Caribische zee op.
Zo leuk als ik een bumpy ride vind als het over vliegen gaat, zo een hekel heb ik aan boten. Zou je niet verwachten als je ziet hoe vaak ik deze weken op een boot zit en daar ook echt wel van geniet, maar eigenlijk heb ik er een hekel aan als ze onstabiel zijn. En een bumpy ride kregen we. Wat een tocht zeg... De helft lag te slapen, de andere helft was zeeziek en ik heb me vermaakt met een tectonicpuzzeltje. Mooi dat de cijfers er niet leesbaar op kwamen, maar dat was juist de lol.
Immigratie door (eindelijk een lege pagina!) en we hadden nog 1,5 uur om in Punta Gorda rond te kijken voordat de bus zou vertrekken. Leuk leuk leuk! Schattige stad, zeer vriendelijk. En een postkantoor gevonden!
De bus was er een uit duizenden. Wat nou comfort, een omgebouwde amerikaanse schoolbus in allemaal reggaekleuren geverfd. Yeah, bring it on Belize! De chauffeur uberrelaxed, de deur is niet eens dicht geweest. De nooddeur daarintegen kwam er wel een keer uit zeilen.
In Independance afscheid genomen van de Nederlanders (nogmaals jeej) en met een gewone taxi en daarna watertaxi naar Placencia.
Op het strand, zou het hostel liggen. Dat ik nu met mij voeten in het zand zit zegt ws genoeg. Megatoeristisch maar het weer is zalig, het hostel weer heel anders dan de anderen en ik ben enorm happy.
Ik ben terecht gekomen in een clubje ware hippies. Oke, er zitten ook meer standaard mensen bij (daarmee deel ik de dorm, allemaal solo travelers) maar er is een groepje van 4 dat op de fiets trekt. De eerste begon 7 jaar geleden in zuid argentinie. s Avonds spelen ze gitaar om wat geld binnen te krijgen dat ze overdag op lijken te roken. Samen met de overigens zeer vriendelijke uitbaatster.

Genietend van het aangenamere gezelschap ben ik met 2 dames uit eten geweest vanavond (hummus!!!) en zijn we bij de muzikanten gaan kijken.
Het was veel reizen, maar wat een geslaagde dag.