Torens en kalkoenen

Vroeg. Het was vooral heel vroeg vanmorgen toen om 2:30 de wekker ging. We liggen met 6 personen op de dorm en met z'n 3en bleken we de sunrisetour geboekt te hebben, met z'n 3en hebben we ook nog even gesnoozed. Net op tijd, maar op tijd stapten we het busje in, nog 2 van een andere dorm ook. Mooi ruim, konden we verder slapen. Helaas, er kwamen er nog 4 bij uit andere hostels. Maar het paste nog. Als je comfort tenminste niet overschat. Het duurde toch nog een pittige anderhalf uur eer we Tikal bereikten.

Dat we moesten klimmen hadden we ingecalculeerd. Best een flinke klim ook. Geen punt. Maar dat we ook een echt paar km moesten lopen, dat dan weer niet. We hadden enorme mazzel, er was een mooie sterrenhemel en vrijwel geen mist. Toch bleef het erg donker en het pad ging van steen naar hard zand, van hard zand naar zand met gaten en tenslotte naar boomwortelpad. Af en toe stopte de gids om iets te vertellen of te laten zien. Dat Tikal van Tik-ahal komt en dat een echo is van een handklap, die hij ook liet horen. En een flinke plas van een aap op het pad, dat kennelijk een waarschuwing was om vooral om te lopen omdat-ie anders poep naar je gaat gooien. De meest afschrikwekkende was nog wel voor een tarantula. Damn wat een ding. Het is nog maar een baby, ze worden zeker 4x zo groot. En denkend aan de plaatjes die ik gezien had was dit inderdaad een klein ukkie. Maar toch.

Toch nog onverwachts was daar ineens de toren die we zouden beklimmen. Heel gek want er was niets van te zien. Er is vooral een grote trap die we op moesten en dat maakt het net als een eftelingattractie. Je klimt en je gaat verder en verder en weet dat je dichterbij komt maar je ziet niets. En dan ineens ben je er en sta je oog in oog met waar het je allemaal om gaat. In dit geval een witte torenpunt, ik weet het niet zeker maar volgens mij is-ie 70 meter hoog. Een uitzicht op een sterrenhemel, wetend dat het al snel licht zal worden en er een woud en torens zullen opreizen.
Er werd stilte gevraagd en dat was zeer geschikt om van de jungle te genieten. Een rondfladderende vleermuis, wat geristel in de verte. En een schreeuw, onbestemd in eerste instantie maar er volgde een antwoord. Howlermonkeys, die elkaar duidelijk maken wie waar zit en waar ze dus vooral niet heen moeten. Dat kabaal hield wel een poosje aan en was op een gekke manier eigenlijk best angstaanjagend, ik weet niet waarom. Misschien wel vanwege hun alles behalve sympathieke stemgeluid.

De opgang was zo mooi... Er hingen wolken dus een vrije lucht was er niet, maar geen mist dus we mochten in onze handjes klappen. Het is magisch om zo steeds meer contouren te gaan zien en die 2 torens boven het bladerdek uit te zien toornen. Dit was het vroege opstaan meer dan waard. Het was amper licht of de eerste mensen gingen de toren alweer af. Stom! Slechts enkele minuten later kwam de zon door de wolken heen en waren de "oeh"s en "aaah"s niet van de lucht. Wát is dat mooi. Zo imposant en wat gaat die zon belachelijk snel. Serieus, je ziet hem gaan.
We volgen de gids voor de rest van de tour en zien verschillende gebouwen, sommigen mogen we op, anderen niet. Maar hoe zuur is het om boven te zijn en eigenlijk niet meer naar beneden te durven. De treden zijn gigantisch.
We krijgen uitleg over tempels vs piramides, de telling, het heilige van chocola, enkele kruiden en zien een verscheidenheid aan dieren. Ik heb nooit geweten dat cavia's zulke grote broertjes hadden en dat wilde kalkoenen zo gaaf zijn. We zien spidermonkeys, howlermonkeys en toekans. Op de terugweg slapen we allemaal snel.
De rest van de dag heb ik besteed aan nagenieten, boodschappen, nagenieten, de was, nagenieten en het zoeken naar een postkantoor of tenminste een plek om de kaarten van te versturen. Mooi dat dat niet gelukt is :/

Morgenochtend moet ik me half 8 weer melden, 8u vertrekt de bus naar Rio Dulce vanwaar ik naar Finca Tatin ga. 4 dagen afgesloten van de beschaving, er is maar 4 uur per dag stroom en alleen per boot is het bereikbaar.

Adios amigos!