Fishy

Na een wederom uitstekend nachtrust was ik ruim op tijd om naar de caveman te gaan, de organisator van de snorkeltrip. Hoewel het weer hier prima is zijn de blaren van de kou in Nederland nog enthousiast aanwezig en dat maakte het passen van de flippers een wat onaangename ervaring. Maar uiteindelijk een paar gevonden dat oké was en al snel aan de babbel met de tourgenoten. Een heel verhaal van de caveman himself later konden we aan boord van een bijzonder cool maar oncomfortabel bootje. Of ja, het was zeker wel comfortabel maar niet bij de snelheden waarop we op het water klapten. De eerste stop was bij de manatees. Zeekoeien. Ik ben verliefd, wat zijn die beesten schattig en koddig. Het is niet het seizoen dus we konden er niet mee zwemmen, maar we hebben er 4 gezien en mogen niet klagen. Dat mochten we wel bij de volgende stop: schildpadden. Maar de enige schildpad die we zagen was op de terugweg, een donker vlekje in de diepte en je moest er maar op vertrouwen dat dat echt een schilpad was. Tijd om het water in te gaan. Een oefenrondje bij een koraal dat niet heel erg bijzonder maar toch zeker de moeite waard was. Het was eerder in grijstinten dan dat het een kleurenwonder was maar dat maakte dat de vissen die wél in de prachtigste kleuren voorbij kwamen juist extra opvielen.
Next stop: lunch. Druiven, watermeloen, andere meloen, ananas, yumyumyum.
Door naar Hol Chan. Met hooggespannen verwachtingen werd me eens en te meer duidelijk dat de grens tussen voorpret en in sprookjes geloven niet altijd scherp is. Gelukkig kon ik het erg snel loslaten en genieten van de stingrays die onder me langs zwommen en de grote haaien die kwamen. Dat ze alleen op voer afkwamen; ik sluit me er maar voor af. Het wrak was wel erg mooi, daar is een nieuw koraal aan het ontstaan en er zwommen vooral veel kleinere visjes, maar in grote getale. Na het zien van een paar zeepaardjes door naar de tarpons. Grote vissen, heel erg grote vissen. En weer dat voeren, van de vissen maar ook de vogels. Ik leer dat de tarpons flink bedreigd zijn maar ze niet meer gevangen mogen worden in Belize. En dat het voeren iets is dat sowieso gebeurt, het zij door het schoonmaken van vis, hetzij door toerisme. Uiteindelijk ga ik overstag en voer ook een visje. En een vogel. En ik vind het nog leuk ook, ik begrijp waarom het ook een positieve invloed kan hebben op dit moment. In tegenstelling tot de rest van de trip. Waarin ik me behoorlijk nijdig kon maken over waaaaaaarom mensen de zee in vredesnaam niet met rust laten. Het is allemaal zo mooi, zo in balans, en in een noodtempo zijn we de wereld in z'n geheel aan het verzieken. Inclusief deze prachtige zee. En ik concludeer weer eens dat als je zoveel moois ziet, en je spontaan zin krijgt om er een speer of haak in te rammen om het dood te maken, dat behoorlijk psychopatisch lijkt.

Bij terugkomst wil ik graag de zonsondergang filmen, het gaat zo snel hier! Maar hij is weg voordat ik bij de oever ben. Terug bij Juans zijn er nieuwe mensen, we spelen een spelletje kaart tot ver na middernacht en met een naar Rusland geemigreerde amerikaan zit ik tot een uur of 2 te praten over vanalles en nogwat. Ik ga naar mijn nieuwe bed (ik ben van dorm verhuisd!) en nadat ik wat wiebelig in bed ben geklommen snurk ik gauw weg. Ongedouched, want het was al koud en dan nog dat ijskoude water; thanks but no thanks. En ik ben in vergelijking met een hoop anderen echt heel schoon en heel nog, ondanks een paar honderd beten van vanalles. Gelukkig jeukt het alleen in vlagen maar een blinde zou er een aardig verhaal uit kunnen lezen.